Nova edición “Reivindicación de una dieta vegana” por Gerfried Ambrosch

portadaAquelas persoas que escollimos un estilo de vida vegano e que temos aplicado nas nosas vidas as conviccións que nos levaron a posicionarnos en contra do especismo estamos máis ou menos acostumadas a atoparnos cos mesmos argumentos e críticas unha e outra vez. Ás veces é fácil ter a sensación de que alguén cargado de resentimento cara as persoas veganas molestouse en redactar un manual recopilando todas as súas críticas, xa que pode chegar a ser sorprendente como entre persoas que viven a moita distancia, nin se coñecen e nunca intercambiaron unhas palabras aparecen sempre os mesmos argumentos. Que se as proteínas, que se a B-12 e os suplementos, que se o calcio e o ferro, que se a crianza ecolóxica de animais, que se os animais tamén se comen os uns aos outros, que se a cadea alimenticia… Respostar a todo isto en cada debate no que nos vexamos envoltes pode chegar a ser moi cansino e hai ocasións nas que eu, polo menos, e sei que outres compañeires tamén, desexaríamos contar cunha lectura a man que poder aconsellar a todas esas persoas que reiteran as mesmas razóns rebatidas mil e unha vez antes. É desa necesidade da que xurdiu a idea de editar a presente publicación, a cal contén un texto moi peculiar, onde unha persoa vegana (o autor) escribe respostando aos argumentos máis comúns que se empuñan en contra do veganismo como estilo de vida, ofrecendo respostas que esquivan recursos cómodos e contraproducentes coma o insulto fácil ou a burla e buscan respostar a todas esas dúbidas, para rematar concluíndo que non se pode negar sen falacias que o veganismo é unha alternativa factible que permite reducir drásticamente a nosa contribución á explotación, escravitude e matanza de animais e ao deterioro e contaminación do medio ambiente, aínda con todos os aspectos dun estilo de vida vegano que se poderían criticar (desde a súa fácil asimilación por parte da sociedade capitalista e as súas empresas que convírtenno nunha mera alternativa de consumo completamente inofensiva ata a súa falta de conciencia – ás veces – arredor de temas como a defensa da natureza e do medio ambiente ou a interseccionalidade entre a loita pola liberación animal e o resto de loitas contra as estructuras de dominación que afectan a humanes, ou de consideración cara as diferentes condicións que marcan o contexto puntual doutras persoas e doutros pobos, onde o veganismo pode perder viabilidade).

Parto da base de que eu non son perfecto, e que todes temos as nosas incoherencias. Moites de nós vivimos en cidades onde acceder a verduras ecolóxicas e de calidade é moitas veces demasiado caro ou complicado, e onde a propia agricultura ecolóxica converteuse nunha etiqueta máis do capitalismo, coa que grandes corporacións véndennos os seus produtos “eco-friendly” tan daniños como calquera outro. Desprazámonos en medios de transporte que teñen un gran impacto natural por autoestradas e vías de tren que arrasan o territorio onde son construídas, e dependemos de fontes enerxéticas que están a reducir cada vez máis rápido a Terra a un horrible e desolador deserto… Compremos a nosa comida, reciclémola ou expropiémola, somos conscientes de que dependemos dunha serie de empresas que producen grazas a uns medios de fabricación industrial que tamén xeran un impacto nos ecosistemas onde habitan os animais, e iso por non falar dos transportes e os métodos de envasado. Maldita sexa, ata para imprimir este libelo causouse un impacto que repercutirá sobre incontables vidas de animais! Por iso, non creo que estea en situación de aleccionar a ninguén sobre nada. Traballamos sobre as condicións que nos tocou vivir (ou máis ben soportar) e asumimos as contradicións tentando superalas ou loitar contra elas, entendendo a coherencia non como unha obriga senón como unha pelexa diaria na cal una das principais armas das que dispoñemos é o debate honesto e a autocrítica. Pensando sinceramente que o contido deste material pode contribuír en gran medida a ambas cousas, é que decidín publicalo.

O texto foi escrito por Gerfried Ambrosch, e recolleito en inglés do blogue de Momentum, unha banda de crust punk británica da que o autor é membro e que entre outros valores e ideas promove nas súas letras e actitude o antiespecismo e o rexeitamento a toda figura de opresión ou dominación. Foi traducido do inglés e reeditado neste formato durante as últimas semanas da primaveira e as primeiras semanas do verán de 2016.

Ademais da tradución, engadín algunhas notas ao pé de páxina tanto para facer algunhas matizacións ou aclaracións que considerei necesarias como para explicar algúns desacordos puntuais co autor que me parecía importante sinalar, sen por iso desmerecer o seu traballo nin a achega que realizou ao escribir este texto.

A min gustoume moito lelo a medida que o ía traducindo e agardo que vós gocedes tanto coma min, e sobre todo agardo que vos resulte útil. Discutídeo, debatédeo, pasádeo de man en man, copiádeo.

Como sempre, toda copia, distribución ou reprodución deste texto sen o permiso expreso do autor ou do editor aquí presente queda terminantemente recomendada e será de agradecer.

Por un mundo sen gaiolas!

Para descargar ou ler online o fanzine:

Nova edición: “Capitalismo + Droga = Xenocidio” por Michael “Cetewayo” Tabor, preso do Black Panther Party

portadaO texto aquí presentado foi escrito por Michael “Cetewayo” Tabor, preso político do Black Panther Party dende a prisión. A data exacta descoñécese ata onde eu sei, aínda que o autor fala de situacións que tanto nos seus anos como na actualidade, con lixeiras variacións, continúan afectando ás comunidades negras dos suburbios norteamericanos. Por iso, dada a completa vixencia que desgraciadamente conserva o texto, decidín traducilo e editalo para a súa difusión.

Capitalismo máis droga igual xenocidio analiza a chamada “guerra contra as drogas” do goberno estadounidense traducindo o eufemismo e revelando o auténtico significado dese concepto, é dicir, a guerra sucia contra a poboación afroamericana precaria e contra as revolucionarias en xeral, utilizando as drogas primeiro coma veleno inoculado nas comunidades de persoas non brancas e acto seguido empregando as consecuencias desa dexeneración progresiva do tecido social e comunitario como excusa para xustificar o incremento na presencia policial, os asasinatos e encarceramentos masivos de todos aqueles “elementos perigosos” para a súa norma social capitalista, racista, patriarcal e opresora, e a imposición de novas leis.

Naturalmente, non é necesario irse aos guetos negros de grandes metrópoles iankis coma Nova Iork ou Los Ángeles para atopar feitos que confirmen tan terrible diagnóstico. No Estado español podemos atopar exemplos en Euskal Herria ou aquí mesmo, nalgunhas cidades galegas, onde a heroína, patrocinada polo goberno e promocionada subliminalmente coma sinónimo de rebeldía, fixo estragos nunha xeneración enteira de mozos e mozas combativas que non tragaron a farsa da transición nos primeiros anos de democracia.

A intención ao publicar isto non é cargar contra aquelas persoas que remataron atrapadas nas frías mans das drogas, nin tampouco culpabilizar a quenes por necesidade de cartos e ante a ausencia de oportunidades viven do menudeo de sustancias ilegais. Entendemos que é preciso facer unha análise en profundidade para atopar as auténticas causas de todo este problema e poder actuar xuntas para erradicalas. Nese camiño pretendemos axudar a avanzar con este pequeno aporte. Agardamos telo conseguido.

Para ler online ou descargar o material:

Nova edición: “Negros Presagios: Política anarquista en la era del colapso” de Uri Gordon

O presente escrito foi publicado orixinalmente en “Contemporary anarchist studies: an introductory anthology of anarchy in the academy” baixo o título Dark tidings: anarchist politics in the age of collapse.

O texto é unha análise do anarquista israelí Uri Gordon, coñecido por outros traballos como o libro “Anarchy Live! Políticas antiautoritarias de la práctica a la teoría” (publicado no Estado español polxs compañeirxs da librería e editorial anarquista A Malatesta de Madrid) e polas súas reflexións e achegas sobre a loita contra o réxime de apartheid e opresión racial que o goberno israelí mantén sobre o pobo palestino, que coñece a través da súa militancia e activismo dentro da organización Anarquistas contra o Muro.

En “Negros presagios: Política anarquista en la era del colapso”, Uri Gordon revisa as condicións nas que se atopa a sociedade capitalista tecno-industrial contemporánea, analiza o avance desenfreado cara ao inminente desastre da mesma e explora as posibilidades para as loitas e propostas anarquistas en tan adverso contexto, onde se fai máis importante que nunca situar correctamente os nosos eidos de actuación e redefinir os nosos medios e ferramentas, para facer fronte xa non só ao colapso dun certo modelo social ou económico senón ao derrubamento de todo un mundo que se está vindo abaixo, ameazando con sepultar baixo os seus cascallos as últimas posibilidades de triunfar sobre esta civilización omnicida e organizarnos sobre as súas ruínas.

O texto foi traducido por Miguel Pérez e publicado orixinalmente en castelán no nº 3 da revista de pensamento libertario Estudos da CNT. A razón para transcribilo e reeditalo neste humilde e rudimentario formato non é outra que reactivar a súa difusión, xa que a pesar de certas discrepancias co autor, a súa lectura paréceme moi recomendable.

Para descargar/ver online o material:

Captura portada Negros Presagios

 

Nova edición: Colonialismo, Imperialismo e Liberación Animal

Como persoas veganas e comprometidas coa liberación animal e a loita antiespecista, témonos atopado con moitos xeitos distintos de tratar de desacreditar ou de criticar mediante falacias o estilo de vida vegano, e as eleccións políticas e éticas tanto sociais como persoais que implica. Unha das máis recentes é aquela que plantexa o veganismo coma un suposto privilexio “primermundista”, que as brancas clase media ou alta tratarían de impoñer a outras sociedades, civilizacións e culturas do mundo.

Non obstante, pasando por alto que o noso obxectivo nunca foi nin será privar a ninguén dos medios para a súa subsistencia (de feito, é ao contrario, e son o especismo e a sociedade industrial os que semellan perseguir ese fin, e non só con animais de outras especies), e pese a ser conscientes de que a viabilidade dun estilo de vida vegano varía en función das condicións de cada territorio, non podemos obviar que as análises e ensaios de numerosas autoras, dende Jason Hribal e Gary Francione ata o texto “Bestias de carga” de Antagonism and Practical History, demostraron que a explotación de animais non-humanos, e toda a maquinaria de cosificación e devaluación sistemática que sempre sustentou a moral e a ideoloxía especista, son principalmente (aínda que non soamente, sendo honestas) froito dun Occidente podre, codicioso e invasor, mentras que aquelas sociedades orixinarias que sufriron a colonización imperialista que roubou as súas terras, esmagou as súas culturas e exterminou ás súas poboacións, mantiveron na súa maioría (con excepcións, claro) unha relación cos animais baseada no respecto contemplándoas coma iguais incluso cando, por necesidade (e non por capricho nin por unha cruel demostración de forza) cazábanos.

De feito, son varias as persoas que, orgullosas da súa orixe indíxena e nativa, defenderon e asumiron un estilo de vida vegano, ao ver as conexións que vencellan a opresión que sufriron os seus pobos coa opresión e exclusión que sufran as animais non-humanas e a natureza. Nalgúns casos, foron estas compañeiras quenes levaron os seus compromisos ata as últimas consecuencias e puxeron a súa propia vida e liberdade en xogo para liberar do seu cautiverio a animais, ou para destruir os medios usados para a súa explotación. Exemplo disto é a Western Wildlife Unit, unha célula da Fronte de Liberación Animal que actuou en EEUU contra a industria peleteira e os seus accionistas, e cuxas integrantes, nativas americanas, pertencían á Nación Coiote.

Considerando todo isto, para nós, pese a ser un colectivo de persoas brancas que viven en Europa, non ten sentido plantexar o veganismo coma unha custión imperialista centrada en impoñer os nosos perfectos valores morais occidentais a todo o mundo. Do que se trata é de visibilizar a dinámica de opresión implícita no especismo e con iso amosar os paralelismos existentes entre as distintas formas de dominación, artellando un movemento forte, capaz de subvertir todas esas estructuras véndoas coma unha soa, sen perder de vista as particularidades e aspectos concretos que caracterizan cada unha delas.

Por iso, decidimos traducir ao galego e editar este texto, coa sá intención de profundizar no debate, e de deixar claro dunha vez por todas que o veganismo non só é compatible co respecto e a valoración das costumbres e cultura dos demáis pobos do mundo, senón que de feito é o imperialismo occidental o que, con frecuencia, exporta a mentalidade especista a outros lugares e sociedades onde non existía, e impón un xeito único de relacionarse cos animais e coa natureza.

Para descargar ou ver online:

Galego:

Portada
– Corpo

Castelán:

Portada
Corpo

portada colonialismo blogs

Nova edición: “Veganismo e lendas Mi’kmaq – As nativas feministas comen tofu” (Margaret Robinson)

O texto que presentamos aquí é un escrito de Margaret Robinson, activista e investigadora feminista, vegana e bisexual de orixe nativa e que actualmente vive en Toronto. Os campos do seu traballo van dende a saúde mental e a patoloxización das identidades de xénero ou as orientacións sexuais non heteronormativas, ata a teoría queer, a socioloxía ou as ciencias políticas, pasando pola teoloxía feminista e a influencia ecofeminista nas comunidades nativas postcoloniais.

En “Veganism and Mi’kmaq legends: Feminist natives do eat tofu” (Veganismo e lendas Mi’kmaq: As nativas feministas comen tofu), Robinson realiza unha reinterpretación das principais lendas do folclore Mi’kmaq, coa intención de atopar paralelismos que conecten a ética antiespecista coa construcción moral e social Mi’kmaq da súa relación coas e cos animais non-humanos, y coa natureza. A través desta revisión, Robinson racha co estereotipo especista que asocia o veganismo a un privilexio “primermundista” das persoas blancas, económicamente solventes e urbanitas, e demostra que o veganismo non só é compatible coa cultura, tradicións e identidade do pobo Mi’kmaq, senón que de feito é, posiblemente, o único xeito que hoxe en día o pobo Mi’kmaq ten para conservar o seu arraigo ante as deformadas versións das súas tradicións que lles devolveron os xenocidas colonizadores, e ser consecuente coa súa propia historia e pasado, un pasado por outra banda en continua revisión.

Para nós, este texto supón un importante paso na configuración dunha historiografía rupturista coa hexemonía ideolóxica do especismo, prominente na cultura branca e occidental, pero bastante ausente sen embargo en moitas culturas indíxenas ou nativas onde, con todo, desenvolveuse artificialmente debido ao contacto forzado e tardío destes pobos coa cultura e os mitos da sociedade branca, xudeocristiá, imperialista, industrial e patriarcal de Occidente, dende a época colonial ata a era contemporánea. Por esta razón, decidimos traducir o texto ao galego dende a súa versión orixinal en inglés, e difundilo nun formato accesible, pola rede e na rúa.

Agardamos aportar con isto o noso propio graniño de area na demolición dos mitos antropocentristas, e no avance da ética cara unha nova posición na que sexan valorados e considerados os intereses de todas as especies, independentemente de se teñen pico, colmillos ou mandíbulas rumiantes, se corren, voan, saltan ou nadan, se muxen, ouvean, graznan ou falan.

Por un mundo sen gaiolas nin autoridade, pola liberación total…

Para descargar ou ver online:

Galego

Portada
Corpo

Castelán

– Portada
Corpo

Mi'kmaq

Nova edición: “Memories of Freedom” (Memorias de Liberdade) pola Western Wildlife Unit

Ola, compas!

Presentámosvos a nosa edición do texto “Memorias de Libertad”, da Western Wildlife Unit do Frente de Liberación Animal, a cal fixemos recentemente, despois de notar unha ausencia deste texto nos principais circuítos de difusión de propaganda antiautoritaria ou transversal polo menos á perspectiva anarquista da práctica da acción directa clandestina pola liberación total.

Correximos algunhas grallas ortográficas e maquetamos o texto engadindo imaxes para tentar amenizar a lectura. Polo demáis, nin o texto nin a súa traducción ao castelán son cousa nosa, e queremos agradecer o seu traballo ás individualidades anónimas que no seu día encargáronse de traducilo. Sen máis, deixámosvos coa introducción ao fanzine, que serve tamén coma presentación:

Sentídevos libres de descargar e difundir libremente o material (podedes atopalo na sección “Edicións Propias” do blogue):

Para nós, Memorias de Liberdade é un texto fundamental, non só á hora de dar a coñecer unha experiencia de loita duradeira e polimórfica contra unha gran industria da explotación animal, permitíndonos saber cales foron os pasos, decisiósn e cálculos que levaron a un sinxelo grupo afín de activistas sen grandes medios ao seu alcance a conseguir o seu obxectivo de poñer contra as cordas á industria peleteira estadounidense e de dinamitar toda a súa base por diferentes lfancos (destruir investigacións útiles para os seus negocios, minar a súa financiación e respaldo mediático e publicitario…), logrando afundir gran parte das súas estructuras máis importantes, e deixando as restantes seriamente dañadas. Tamén é un texto esencial a nivel emocional e persoal, pola paixón e forza que, polo menos a nós, nos transmite.

Antes de nada, queremos deixar claro que a nós tamén nos frena o medo á represión, e a súa sombra reclúenos con frecuencia na nosa zona de confort e excusas. Entendemos que é o máis normal, e que o extrano sería non ter medo cando todo un arsenal de leis en constante renovación xunto a tecnoloxías de vixiancia, prisións e escuadróns policiais especializados protexen as estructuras dos explotadores aos que pretendemos enfrontarnos. Por iso, non quixéramos perdernos en retóricas incendiarias do máis emocionante pero sin reflexo na realidade cotiá de calquera de nós, nin tampouco crecernos con discursos ideoloxizados impregnados dos nocivos clichés da cultura militante, cos que tentar parecer algo que non somos, alimentando unhas formas baseadas na apariencia que consideramos perxudiciais e indesexables. Non obstante, para as persoas que editamos este libriño, poder ler sobre estas vivencias da man das persoas que levaron a cabo as accións narradas (nalgúns casos pagando cara a súa ousadía, con varios anos de cárcere, persecucións e criminalización) supuso no seu día un empurrón á nosa forza de vontade e un respiro que revitalizou a nosa raiba, e afastounos do denso e constrictivo ambiente do activismo dentro de organizacións de masas que, a miúdo, tenden a priorizar a procura dunha condescendente palmadiña nas costas en forma de aprobación do público por enriba da auténtica capacidade dos seus actos e campañas para dañar o único que os explotadores valoran realmente: Os seus beneficios.

Sen querer xulgar nin establecer prioridades duns métodos sobre outros, e sabendo que cada persoa implícase no tipo de accións que quere ou que pode, e partindo da base de que o máis acertado, dende o noso punto de vista, sería construir unha práctica colectiva onde todas podamos aportar sen pisar a outras compañeiras nin crear xerarquías absurdas en función de “quen a xogou máis”, parécenos que a teoría precisa seguir dando paso á práctica, e que reflexionando a acción e as nosas capacidades reais de xeito colectivo, medimos mellor as consecuencias, enfrontamos os medos e preparámonos tamén a nivel psicolóxico para asumir o noso propio papel en compromisos maiores que máis que opcionales, parécennos urxentes. Porque mentras nós estamos cómodas e quentiñas na casa escribindo isto, e maquetando e editando este material, nas gaiolas de criadeiros, granxas e laboratorios seguen engaioladas criaturas condenadas ao máis atroz dos destinos, e iso destrózanos, como nos destroza a impotencia. Por iso, agardamos que coñecer o valor e a determinación da Western Wildlife Unit axúdenos a todas neste proceso de plantexarnos en serio que podemos facer.

O texto que presentamos aquí xa fora editado anteriormente por outros colectivos e individualidades antiespecistas afíns ás estratexias e métodos de acción directa ilegal empregados pola Fronte de Liberación Animal en EE.UU. e no resto do mundo tales coma a sabotaxe, as liberacións e rescates de animais ou os ataques incendiarios. Nós recollímolo do libro “Encendiendo la llama del ecologismo revolucionario”, que o inclúe. Non obstante, levábamos un tempo sen ver este texto movéndose polos círculos antiautoritarios, e ese é o motivo de que decidísemos reeditalo, correxindo de paso algunhas grallas ortográficas. Agardamos que esta nova edición cumpla o seu cometido de reiniciar o fluxo de circulación do texto, e que a súa lectura motive novos debates e estimule novas accións. Porque coma dixo Bertolt Brecht:

“As nosas derrotas só demostran que todavía somos demasiado poucas loitando contra a infamia, e dos nosos espectadores agardamos que, como mínimo, se avergoñen”

Para ler online/descargar:

– Portada
Corpo

Portada blogs

Nova edición: “Querer la libertad: De fugas y otras negaciones no-humanas del encierro”

Presentamos a nosa nova edición titulada “Querer la libertad: De fugas y otras negaciones no-humanas del encierro”. Trátase dun fanzine que recolle o último capítulo dun traballo máis amplo titulado “Nese sitio maldito onde reina a tristura… – Reflexións sobre os cárceres para humanos e non-humanos”, editado no seu día pola Asemblea Antiespecista de Madrid e a posteriori reeditado por OchoDosCuatro Ediciones, da mesma cidade.

No fragmento que escollemos reproducir e difundir, trátanse aquelas reaccións adversas ao encerro e o cativerio que estiveron protagonizadas por animais doutras especies, que nun último alento atacaron aos seus captores, sabotaron deliberadamente as trampas de caza, ou colaboraron entre si para fuxir de zoolóxicos e outras prisións.

É a historia das outras fugas, as outras negacións deste triste mundo de gaiolas e miseria, onde uns/unhas encerran outrxs, e en tan absurda escala de xerarquía se consolidan os valores da dominación.

Deixámosvos a introdución do fanzine, non sen antes agradecer especialmente a xs compañeirxs de OchoDosCuatro Ediciones e da Asemblea Antiespecista de Madrid o traballo realizado na difusión do antiespecismo e das loitas contra a dominación.

A miúdo, aínda que con moita menos frecuencia da que nos gustaría, escoitamos ou lemos noticias de presos e presas que se rebelan, que atacan os seus carcereiros e foxen, ou arman motíns e organízanse para responder ás agresións das que son obxecto cotiamente por parte das institucións penitenciarias e os seus encargados. Para nós, eses feitos representan moito máis que o acto concreto no que esa persoa decide empuñar a súa rabia para plantar cara aos seus captores. Son un reflexo dunhas emocións e uns sentimentos fermosos de amor á liberdade, de rexeitamento a todo aquilo que a nega ou ameaza, ata o punto de arriscar a vida ou a integridade nunha última ousadía ao baleiro para intentar conquistala.

Non obstante, cando falamos de animais doutras especies que desexan e perseguen a súa liberdade, a moitas persoas (movidas por unha moral especista) parécelles que esaxeramos, e que esas criaturas só actúan movidas por un instinto, e a súa determinación e a súa resistencia ao encerro perden valor, quedando en meras “reaccións inconscientes”. Por iso, cando o outro día lía por enriba, de novo, o libro “Nese sitio maldito onde reina a tristura… Reflexións sobre os cárceres de animais humanos e non-humanos” (OchoDosCuatro Ediciones, Madrid) en busca dun par de citas e algúns datos que necesitaba, me reencontrei con esta parte, e se me ocorreu transcribila para difundila por Internet. Tras isto, xurdiu a idea de editar un fanzine con ese texto.

Esta é a fermosa historia das outras fugas, a historia das outras resistencias, a vinganza protagonizada polxs eternxs esquecidxs, invisibilizadxs e silenciadxs, xs animais non-humanxs, e que demostran que máis alá do automatismo instintivo ao que se adoitan atribuír, tras estes desafíos se encontra o mesmo desexo de liberdade que motivou e segue motivando moitxs presxs humanxs a poñelo todo en xogo por outra bafarada máis de aire, lonxe da asfixia…

Para ler online/descargar:

– Portada
– Corpo

querer libertad

Algunhas explicacións necesarias sobre o parón no noso proxecto e o seu futuro.

Boas a todas, todos, todes e demáis identidades non hexemónicas!

Escribimos isto porque levamos unha boa tempada sen montar o noso posto nas inmediacións da Praza da Ferrería, e cremos que é hora de explicarnos esa repentina desaparición, esa pausa tan prolongada que por unha serie de motivos vímonos obrigadas a facer no noso actuar dentro deste colectivo.

Consideramos que nestes meses no que o noso proxecto funcionou (ou polo menos, mantivo a súa actividade, con máis ou menos aceptación e interese por parte da xente), foron moitos os erros. Días nos que máis por comodidade que por razóns reáis, ou falta de tempo, non montábamos o posto (cando din que máis vale tarde que nunca, teñen razón), momentos nos que non tomábamos en serio o noso traballo, ou antepoñíamos plans persoais baseados no esparcimento e o ocio ao noso compromiso para con a devandita Distribuidora… Somos conscientes de que puidemos ter posto máis empeño, e de que a Distri podería ter dado mellores resultados. Alén, tamén queremos reparar no feito de que estas últimas semanas, ou meses, o noso proxecto sufriu unha serie de inconvenientes imprevistos, que nos gustaría explicar, e que leváronnos a cuestionarnos a posibilidade de continuar con él:

Por un lado, dicir que fai uns meses sufrimos un roubo durante unhas xornadas de solidariedade cun colectivo libertario co cal mantemos unha forte afinidade. Non especificaremos cal, porque aínda que estamos seguras de que ese roubo non viu de parte de ningunha das persoas que traballan nese proxecto, cremos que mencionar o colectivo en concreto podería perxudicalo, ou dar lugar a malentendidos. Estamos seguras de que este colectivo non tivo nada que ver no ocurrido, e queremos deixar isto claro. Alén, nese vergoñento suceso perdimos o bote dos cartos, onde gardamos todo o diñeiro do que dispoñemos para fotocopias, adquisición de novo material, impresión de cartaces e panfletos cos que difundir e promocionar o noso proxecto etc. Este feito minou seriamente a nosa capacidade, xa que acabábamos, de feito, de realizar unha inversión, non puidendo realizar outra inmediatamente despois do roubo (somos estudiantes, e non temos poder adquisitivo dabondo). Queremos remarcar o triste que nos parece que alguén sexa quen de acudir a un centro social onde se están a celebrar unhas xornadas anarquistas, para roubarlle a un colectivo que funciona dende o principio coa autoxestión e o esforzo de quenes o compoñen, que nunca buscou (nin buscará) lucrarse a costa da propaganda que difunde, e que un reducido grupo de persoas de escasa solvencia poñemos en marcha con cartos dos nosos propios petos. Non condenamos a expropiación nin moito menos, pero pensamos que dita actividade, máis alá das leis e códigos moráis desta sociedade (que non validamos nin compartimos en absoluto), debe limitarse a quenes explotan e aproveitan o traballo e esforzo alleos, a quenes convirten a seres humanos ou animáis non-humanos en mercadorías, e a quenes trafican cos nosos desexos, tempo e forza de traballo a cambio dun salario miserable. Quen é quen de roubarlle a un colectivo antiautoritario e autoxestionado, ten a mesma mentalidade que aqueles que odiamos e despreciamos.

Alén dos problemas económicos que atravesou o proxecto a raíz disto, tamén se deron certos debates no seo do colectivo que conduciron a algunhas persoas a afastarse ou a pasar a unha posición secundaria dende onde colaborar sen tomar parte no grupo directamente. Pese a que dentro do grupo existen discrepancias sobre a validez das motivacións de dito afastamento, e outras cuestións que afectaron a estas decisións, coma colectivo respectamos totalmente esta elección e seguimos mantendo afinidade e boa relación con estas persoas, pero isto, sumado a que outros membros do colectivo da distri marchan vivir este ano a outra cidade por razóns de estudos, fixo que apenas fiquen membros en Pontevedra, que poidan seguir montando a distri na rúa coa periodicidade de antes, sendo éste o segundo dos inconvenientes que nos impediron continuar avanzando co proxecto especialmente nos meses do verán.

Non pretendemos excusarnos, senón explicar por que de repente deixamos de lado a nosa actividade coma colectivo anarquista de difusión autoxestionada e anticomercial de material a pé de rúa.

Por último, quixéramos salientar que nos meses nos que proxecto funcionou, vimos e coñecimos caras novas, tivemos debates entre nós e con outras persoas, difundimos materiáis a todo tipo de persoas (algunhas das cales, sendo sinceiras, nunca teríamos imaxinado que se interesarían nuns libelos, fanzines e panfletos coma os nosos!), dimos palestras en centros sociais e ateneos, acudimos a encontros de distris e editoriais onde intercambiamos materiais e tecimos lazos moi importantes con outros proxectos semellantes doutras partes da Península Ibérica, e sobre todo, divertímonos e creímos firmemente no que facíamos e na súa potencialidade. Agradecemos e valoramos todo isto coma o noso mellor tesouro, pois nada nos satisface máis que saber que da nada materializamos un proxecto coma o noso e logramos que funcionara (cos seus acertos e miserias) durante bastante tempo, fortalecendo afinidades, e tamén agrietando as rupturas e tensando os desacordos. “Somos o que facemos para mudar o que somos”, dixo Eduardo Galeano. Por iso, agora atopámonos nun momento de impase, un parón momentáneo ou, se cadra, definitivo (agardemos que non, por favor!), pero que agardamos que nos sirva para evoluír persoal e colectivamente, e máis alá do eido político; agardamos mellorar, medrar, e seguir soñando que as palabras e os textos dan paso por fin á acción, á desobediencia, á praxe revolucionaria que tumbe os pilares da inmovilidade, do medo e da monotonía, e avance cara procesos auto-organizativos autónomos cos que tentar superar as contradiccións do sistema e atacar o seu esnaquizado corazón de óxido, cemento e bágoas con todas as nosas forzas, con todas esas enerxías que nos rouban con traballos alienantes, rutinas absurdas e burocracia.

Isto non é un adeus. Agardamos atopar momentos nos que poder reunirnos, poñer sobre a mesa estas e outras cuestións que precisan ser discutidas e consensuadas, e volvernos poñer en funcionamento. Pedimos simplemente comprensión e paciencia. Volverémonos ver… Ao mesmo tempo, por suposto, O NOSO PROXECTO SEGUE EN MARCHA INFORMALMENTE, co cal, se algunha de vós atopa algún material no catálogo deste blogue que lle parezca interesante e quere consultalo, QUE NOS ESCRIBA A DISTRIPOLARIS-@-RISEUP.NET e poñerémonos en contacto para facilitarlle o material solicitado. O único que agora mesmo non podemos montar o noso posto na rúa, por falta dos medios e das persoas necesarias, pero SEGUIMOS EN ACTIVO por e-mail e de xeito informal.

Ata entón, grazas por todo este tempo ao noso carón, a todas as que algunha vez pasáchedes polo noso posto, e leváchedes algún fanzine ou libelo, ou simplemente preguntáchedes con interese, ou botáchedes unha ollada curiosa, ou mesmo a quenes nos criticáchedes constructivamente. A todas vos, de verdade, GRAZAS. A quenes actuaron de xeito destructivo, a quenes tentaron silenciarnos ou interrumpir o noso traballo, á policía local de Pontevedra, aos vellos fascistas resentidos e a todas as que nos miráchedes con aires de superioridade ou consideráchedes o noso traballo unha perda de tempo, dicirvos que polo menos o noso tempo nos pertence, e que tamén queremos darvos as grazas, xa que sen a vosa “contribución” a nosa raiba perdería forza.

Agardamos ter aclarado, aínda que sexa pormenorizadamente, o noso parón destes meses. Ata a próxima, compañeiras!

Distribuidora Anarquista Polaris.
– proxecto antiautoritario e autoxestionado de difusión de material escrito –
Pontevedra – Postrimerías do verán do 2015

Presentación do noso proxecto no CSOA Quinta da Carminha, Vigo

O próximo venres 27 de febreiro, ás 20:00, estaremos no Centro Social Okupado e Autoxestionado Quinta da Carminha (Rúa do Carme nº 1, Vigo) para presentar o noso proxecto.

Darase unha palestra na que se presentará o proxecto, introducindo o seu funcionamento e percorrido ata a data, e os seus criterios e bases. Acto seguido, presentaranse os fanzines “Manifiesto Antiadultista”, “¿Quién dijo que el holocausto había terminado? Un intento de trazar paralelismos entre la maquinaria asesina nazi y las industrias de explotación animal” e “Género, identidad, deseo, Patriarcado, heteronorma y represión” editados polo noso colectivo e disponibles na sección de “Edicións propias” deste blog para a súa descarga gratuita. Para rematar, haberá un debate-coloquio sobre a distribución anticomercial e os seus dilemas, e no caso de que alguén teña dúbidas, unha turna de preguntas.

Vémonos alí!

Comunicado do noso colectivo en apoio ás detidas de Coia

Dende a Distribuidora Anarquista Polaris, proxecto de difusión e distribución de fanzines e textos antagonistas a pé de rúa na cidade de Pontevedra, gustaríanos figurar na lista de colectivos que suscriben e asinan o comunicado de apoio ás detidas pola loita contra as políticas especulativas e o urbanismo antipersoa desenvoltos polo Exctmo. Alcalde da cidade de Vigo.

Coma anarquistas, compartimos a vosa loita e recoñecémonos nela, considerando que, unha vez máis, venden obras ridículas, “buques de necios”, en palabras de Ted Kaczynski, que navegan rotondas, e outras envases e imaxes baleiras fabricadas dentro do macroespectáculo publicitario do urbanismo moderno, para que continúe o latrocinio consistorial sen que ninguén se pregunte como se suprimen ou recortan os dereitos e o benestar da maioría amontonada nos barrios doentes de precariedade e fame, para que os cartos rematen nos caprichiños dos mesmos chupópteros noxentos de sempre.

Dicía Raoul Vaneigem que cando a necesidade é soñada socialmente, soñar faise necesario. Sobre esa necesidade e soño común poden confluir as loitas, facendo das reivindicacións parciais contra a degradación constante das nosas xa de por sí devaluadas condicións de vida, un simple tramo nun longo camiño que continua, e que conduce á revolta que, finalmente, tome por asalto a factoría social e sobre os seus escombros constrúa en comunidade todas as maravillas.

Solidariedade coas e cos detidos e detidas!

Se sementan miseria, colleitarán raiba!

A loita é o único camiño!!

Distribuidora Anarquista Polaris