[Nova edición] “Por qué los misóginos son tan buenos informantes: Cómo la violencia de género en la izquierda facilita la violencia del Estado en los movimientos radicales”, por Courtney Desiree Morris

Presentámosvos a nosa última edición, o texto “Por que os misóxinos son tan bós informantes? Como a violencia de xénero na esquerda facilita a violencia do Estado nos movementos radicais”, da autora Courtney Desiree Morris, activista feminista negra que vive nos EUA. Deixámosvos cos enlaces para a lectura online e descarga do texto e coa introducción.

Para ler online ou descargar:

Quixera dicir algo, pero quizais sexa inútil. Volvéronnos a enganar, unha vez máis de xeito sutil, como o adoitan facer. Fomos xenerosas, acolledoras, maternais. Falamos, discutimos, cantamos, exhibimos ata os máis inxenuos dos nosos berros, sen comedimiento, sen pudor feminino, coa absurda esperanza de facer comprender a quen non pode comprender, nin quere comprender, canta liberdade, canta autenticidade, canto amor, canta vida quitóusenos. Todo foi inútil, irmás. Os ollos dese home que circula entre nós, coa súa cara falsamente respectuosa e que di que quere informarse, coñecernos mellor, porque só coñecéndonos mellor poderá cambiar a súa relación connosco, de todas as súas falsas e hipócritas xustificacións, esta é a máis sucia. Como vos ía dicindo, os ollos deste home son os ollos do sempiterno macho que o deforma todo porque todo veo no espello do ridículo e a burla. O senvergoña é sempre o mesmo…”

– W.I.T.C.H. (Women´s International Terrorist Conspiracy from Hell).

O presente texto, titulado orixinalmente “Why Misogynists Make Great Informants: How Gender Violence on the Left Enables State Violence in Radical Movements” foi escrito por Courtney Desiree Morris, activista feminista negra que vive nos EUA., e publicado no número de Primavera/Verán de 2010 da revista feminista Make/Shift. Eu traducino a castelán (ata onde eu sei é a primeira tradución dispoñible) tamén coa intención de tentar dar difusión a unha voz feminista e negra sobre este asunto, en lugar de seguir reproducindo ideas de homes brancos cargados de privilexios (a pesar de que eu mesmo sexa un home branco cis que vive en Europa).

Aínda que hai aspectos puntuais do texto que non comparto como anarquista, como a referencia constante da autora a si mesma e a outres activistas como “organizadores”, asumindo que é necesario ese rol dentro de organizacións (o que na miña opinión conduce a un funcionamento vertical das mesmas), o escrito paréceme unha interesante achega no que respecta á análise e a crítica da permisividade mostrada cara ao privilexio masculino cishetero dentro dos movementos sociais, organizacións e grupos da esquerda ou do ámbito alternativo radical (aínda que con isto tamén manteño diferenzas, xa que persoalmente non apoio a idea de que o anarquismo sexa “un movemento de esquerdas” nin tampouco asumo a esquerda como identidade política).

No texto, a autora reflexiona acerca de como a violencia de xénero reproduce patróns que desestabilizan os movementos e destrúen os vínculos entre es activistas igual que fan os informantes policiais infiltrados. Sen que este paralelismo pretenda reducilo todo a unha cuestión de misóxino = informante, si é útil para explicar e entender o efecto devastador que as actitudes machistas, transfóbicas, homófobas etc. teñen sobre os movementos sociais e as loitas, sementando desconfianza, medo e opresión onde debería haber relacións honestas baseadas no apoio mutuo, a confianza, o agarimo e a solidariedade entre iguais que autogestionan a súa seguridade coidándose mutuamente e revisando as súas actitudes para evitar aquelas que fagan sentir mal ou agredides aos seus compañeires.

Agardo que o texto vos pareza tan interesante como a min.

Contra calquera actitude opresora e autoritaria dentro e fóra dos nosos espazos de loita!

Advertencia de contido: Para persoas sensibles, advirto de que nalgúns puntos, o texto describe situacións de malos tratos, abuso e/ou manipulación cara a mulleres e persoas de xénero variante por parte de homes.

[Nova edición] “Hasta que todes seamos libres… Una mirada crítica antiautoritaria a los vicios de la lucha contra el especismo”

Presentámosvos a nosa nova públicación, titulada “Hasta que todes seamos libres… Una mirada crítica antiautoritaria a los vicios de la lucha contra el especismo” e que podedes descargar de balde facendo click nos enlaces a continuación ou conseguir copias físicas escribíndonos ao noso correo electrónico: distripolaris(arroba)riseup.net

Para descargar ou ler online a publicación:

Que nos leva a escribir e editar unha publicación como esta? Pois principalmente, a sensación de estar cada vez menos identificades coa forma e o contido que está a adoptar o veganismo e algunhas loitas contra o especismo.

Cremos que faltan moitas cousas. Unha perspectiva política clara, unha reformulación teórica que actualice o discurso, unha práctica activista máis consecuente, e sobre todo, notamos unha gran falta de intersecionalidade e aínda que é certo que nos últimos anos vemos un aumento de colectivos e persoas que tentan abordar a cuestión da loita contra o especismo cunha perspectiva intersecional (grupos e asociacións feministas que teñen a liberación animal como unha base do seu activismo, grupos antiespecistas que asumen á vez posicionamentos antifascistas, antirracistas, etc…) non podemos negar a sensación de que a maioría de persoas veganas limítanse a cambiar o que comen sen analizar nada máis. Isto amólanos e desmotívanos, porque nos fai atoparnos enemigues potenciais mesmo entre as poucas persoas que nun momento dado sentimos ou cremos que nos entendían e apoiaban, pero que nos deixan a soas cando tentamos propoñerlles ou ofrecerlles medios e espazos para levar o seu activismo un pouco máis aló e desenvolver unha postura máis inclusiva.

Por todo iso, e con contundencia aínda que desde a humildade, sacamos adiante este texto, tentando achegar como boamente puidemos o noso punto de vista sobre diferentes “vicios” que vemos no animalismo, o antiespecismo e as loitas, en xeral, contra a explotación de animais non-humanos e contra o especismo.

Agardamos telo conseguido e remover algunha conciencia, axitar, resultar ferintes, porque o sentimos, pero cremos que hai cousas que non poden nin deben tratarse desde o bo rollo. A cultura do bo rollo xa fixo demasiados estragos. Pero que busquemos ese efecto non significa que o noso obxectivo sexa polemizar porque si ou xerar disputas internas que “guetifiquen” máis aínda aos movementos que loitan por un mundo onde se respecte aos animais non-humanos. O que queremos é continuar loitando, pero para facelo consideramos que antes é necesario poñer sobre a mesa moitos debates, e aquí está a nosa pequena contribución a iso.

O texto, por suposto, non está suxeito a licenza algunha nin queremos a patente de nada. Non cremos na teoría como un ben privativo nin como algo co que comerciar ou que acaparar, senón que a entendemos como algo que necesariamente ten que ser común, compartido, que non debe pertencer a ninguén para pertencer a todes, que debe ser aberta e libre. Por iso, se che gusta este texto, se te sentes identificade co que di ou cres que pode axudarche a ti ou a outras persoas e colectivos da túa contorna para sacar conclusións útiles ou a expor cousas nas que se cadra non pensasen dabondo, cópiao, regálao, fai que circule. Se pola contra non che gusta, non estás dacordo ou tes algunha crítica, ponte en contacto con nós e estaremos encantades de debater e de recibir as túas críticas, sempre que teñan unha intención de achegar e non sexan meras rabechas destrutivas.

Dito isto, deixámosvos xa co texto, non sen antes dicir que nel hai tamén críticas a certos ambientes ou personaxes do antiespecismo ou do animalismo con quen non nos interesa establecer diálogo algún porque as súas actitudes parécennos repugnantes. Cremos importante visibilizar os feitos que se comentan porque cremos que o silencio é complicidade e que hai opresións que non poden seguir invisibilizadas, que necesitan ser identificadas, nomeadas e expostas, para poder combatelas. Non pediremos desculpas nin daremos máis explicacións sobre isto. Se escoce é porque cura.

As editoras // Abril-Maio 2017

Xa disponible a nosa nova edición: “Anarquía biocéntrica”

Desde a distancia que separa o Estado español de Chile, queremos dedicar a tradución, edición e publicación deste libriño á memoria do compañeiro Javier Recabarren, agora que recentemente cumpríronse 2 anos da súa morte, atropelado na cidade de Santiago de Chile por un autobús do Transantiago, unha desas máquinas usadas para asegurar a mobilidade de mercadorías e escraves que é o fluxo sanguíneo desta civilización e das cidades modernas… Javier Recabarren tiña só 11 anos, pero xa levaba un estilo de vida vegano, participaba activamente en accións de loita rueira e pola liberación animal, charlas, debates, e outras instancias diversas que el alimentou e enriqueceu coas súas achegas. Todo un exemplo e unha razón máis para seguir adiante.

Forza e complicidade a todas as individualidades que desde Chile (e outros lugares) enchen as rúas de sabotaxes, barricadas e propaganda no seu recordo. Porque os vosos xestos tamén nos fan sorrir. A vós tamén van dedicadas estas liñas.

Javier Recabarren, vives na mirada ansiosa e o corazón rebelde de cada activista que deixa atrás a pasividade e arríscase, e de cada animal non-humano que por fin rompe a gaiola que o apresa e foxe cara á espesura.

A nosa raiba é a mesma, o noso amor pola liberdade tamén.

Este fanzine, libriño ou folleto, como se lle queira denominar, é a tradución que realizamos dun texto tiulado “Biocentric Anarchy” (Anarquía Biocéntrica), que foi escrito por unha anónima británica e difundido para o debate. Nós atopámonolo na internet e pareceunos interesante e oportuno traducilo e discutilo, xa que consideramos que nos distintos movementos ou ámbitos activistas onde se trata a liberación animal e a loita contra o especismo, a miúdo fálase desde unha serie de posicións que non son moi acertadas ou que se estancan nos límites do cidadanismo, o activismo legalista ou peor aínda, nun discurso autocomplaciente que se basea simplemente en deixar de consumir produtos de orixe animal mentres se incita a outro tipo de consumo igual de cego e que tamén consideramos que hai que cuestionar. Para nós, a liberdade non ten nada que ver con elixir mercar tofu e seitán onde antes mercabas queixo e carne. Este é un paso importante, por suposto, pois os produtos que se obteñen da explotación animal levan intrínsecos o abuso e a opresión (aínda que ás veces, os produtos presuntamente “libres de crueldade” que consumimos tamén), e rexeitalos parécenos un primeiro paso que é necesario dar se queremos situarnos contra a dominación e buscar formas de vivir e de relacionarnos que traten de non reproducila. Con todo, tamén sabemos que o capitalismo industrial, neocolonial, antropocéntrico e patriarcal é un sistema moi flexible cunha gran capacidade de adaptación, e que para as distintas persoas e entidades que ocupan as posicións de poder non supoñería ningún problema, chegado o caso, prescindir da explotación de animais e adaptar as estruturas de produción a unha nova demanda masiva de produtos de orixe vexetal, sen que iso detivese en ningún caso nin a explotación de animais humanos, nin a violencia contra todas as especies e contra o propio medio natural do que depende a supervivencia de cada individue deste planeta.

Seremos sinceires con vós, nós tamén mercamos a nosa comida e vivimos en cidades, e aínda que esteamos a traballar aos poucos en afastarnos desa dependencia, o certo é que non o fixemos, non polo menos aínda. Por iso, non pretendemos aleccionar a ninguén con palabras que nós aínda non nos aplicamos. Só pretendemos convidar á reflexión e a autocrítica, desde unha postura que pretende ser humilde e construtiva.

Moitas veces quíxose separar a liberación animal da liberación da natureza, e hai quen considera que son antagónicas, que non se poden conciliar. Para nós é ao revés, nin podemos falar de liberación da terra mentres nos aproveitamos da explotación masiva dos seus outros habitantes e do tremendo impacto ambiental que crea, nin tampouco podemos falar de liberación animal se o reducimos todo a construír gaiolas máis grandes ou a seguir xustificando a nosa autoridade sobre eles baixo máscaras hipócritas de tutela e falso coidado que ao final non son máis que outra forma de domesticación. Non queremos construír santuarios onde amorear animais incapaces de regresar ao seu estado natural*, senón extensos bosques onde agora só hai grises cidades de depresión e aire contaminado, queremos sanar a ferida, volver ser parte do equilibrio natural, cos noses compañeires humanes e co resto de criaturas. Tampouco queremos idealizar o pasado con discursos esencialistas sobre unha vida primitiva cuxa realidade non coñecemos en absoluto senón mirar cara a adiante, cara á incerteza e a falta de referentes e de medios que temos en fronte, e axudar a crear as condicións necesarias para articular un movemento forte, sólido e coherente que ataque non só as bases ideolóxicas que sustentan a opresión especista, senón toda a engrenaxe, a totalidade da opresión humana, cun enfoque interseccional e antiautoritario.

· Os Editores // Marzo 2017

Para descargar e/ou ler online:

*Aquí non estamos a menosprezar o traballo de santuarios e refuxios. O problema é que nós non os entendemos como fins (como si nos consta que fan moites activistas) senón como medios, como ferramentas necesarias neste momento. Sabemos que moitas especies por desgraza non poden regresar ao seu estado salvaxe porque foron desnaturalizadas ad-nauseam, e entendemos que os santuarios sirvan como espazos para garantir a súa seguridade e benestar neste mundo, pero o noso obxectivo é a liberación animal, non unha tutela nun recinto máis grande pero igualmente pechado.

“Abordaxe presenta…” Presentacións en Compostela de publicacións editadas colaborativamente

palestras Esta semana (o xoves 2 e o venres 3) terán lugar no CSO Escárnio e Maldizer e no CSA do Sar respectivamente dúas palestras nas que se presentarán dúas publicacións, nunha das cales colaboramos na edición e que estaremos alá presentando.

A continuación, segue o programa de actividades, convidándovos a asistir ás mesmas e participar. Tamén haberá ceador (vegano, por suposto) os dous días, e os posibles beneficios irán destinados á financiación do novo número da revista das compas de Abordaxe!
__

Xoves 2 de febreiro

20:00 · Presentación de “Memorias de Liberdade” da Western Wildlife Unit da Frente de Liberación Animal.

Algunhas persoas participantes do colectivo de “Comunicación Anarquista Abordaxe!” e da “Distribuidora Anarquista Polaris” vimos de editar por primeira vez en galego este texto que narra unha das campañas de loita pola liberación animal máis efectivas xamáis emprendidas contra a industria peleteira nos EUA.

22:00 · Ceador vegano

Lugar: CSOA Escárnio e Maldizer (R/ Algalia de Riba, 11)

__

Venres 3 de febreiro

20:00 · Presentación de “Arredismo e Anarquia – Compilaçom de textos sobre anarquismo e liberaçom nacional”.

Editada conxuntamente por “Ediçons Diaspora” e “Comunicación Anarquista Abordaxe!” trátase dunha compilación de textos escritos na última década, en torno á relación do anarquismo e as loitas de liberación nacional, e abarca tamén unha análise histórica dos posicionamentos anarquistas a prol destas loitas. Partindo desa presentación tentaremos profundar un debate sobre as ligazóns entre o anarquismo e os proxectos emancipatorios dos pobos do mundo.

22:00 · Ceador vegano

Lugar: CSA do Sar (R/ Curros Enríquez, 28)

[Distribución] Temos á venda copias do novo L.P. de Furnier (Pluvio)

cartel_2_bInformamos de que decidimos actuar como punto de distribución do novo disco de Furnier, rapeiro anarquista compostelano que acaba de sacar o seu novo L.P. Pluvio, un traballo editado en vinilo e que conta coa colaboración doutras figuras do panorama do hip-hop underground galego, coma Black Dahlia e Alba G, DJ Tips nos scratches e M. Padrón na produción das instrumentais.

O seu prezo son 12 euros. Para solicitar unha copia, podédesvos poñer en contacto connosco a través do enderezo de e-mail da distri: distripolaris@riseup.net

O disco tamén estará próximamente en descarga libre e gratuita en formato dixital dende as seguintes plataformas, onde tamén se poden atopar para baixar outros traballos anteriores do artista:

hiphopateneu.blogspot.com
furnier.bandcamp.com

furnierblog.blogspot.com
mundolibertario.org/furnier

Agradecémosvos toda axuda na difusión!

[Nova edición] Editado en galego “Memorias de Liberdade” da Western Wildlife Unit da Frente de Liberación Animal

Algunhas persoas participantes do colectivo Abordaxe! e da Distribuidora Anarquista Polaris vimos de traducir e editar en galego o texto “Memorias de Liberdade”, da célula Western Wildlife Unit da Frente de Liberación Animal. O texto narra unha das campañas de activismo máis efectivas xamáis emprendidas contra a industria peleteira nos EUA.

A Western Wildlife Unit foi un pequeno núcleo afín á FLA composto de activistas antiespecistas, veganxs e eco-anarquistas de orixe indíxena (da tribu Pascua Iaqui) que ademáis de conectar na teoría as opresións sufridas polo seu pobo coa opresión dos animais non-humanos, lograron poñer contra as cordas a estes negocios mediante unha serie de potentes ataques que incluíron sabotaxes incendiarias a obxectivos estratéxicos, liberacións de animais e escritos de presión dirixidos ás autoridades.

O desexo de traducilo e publicalo en galego xorde da necesidade dunha edición na nosa lingua coa intención de espallar todo o posible un texto que no seu día transmitiunos moitas cousas e que consideramos unha letura esencial para coñecer unha campaña militante exemplar. Porque lonxe das críticas absurdas de moitas persoas que opinan que este tipo de accións “dan mala imaxe” ao “movemento” e “son inútiles”, este texto e as experiencias de loita que narra demostran que non fan falla grandes medios para levar a cabo accións contra as industrias de explotación animal, e que un pequeno grupo de activistas sen grandes recursos ao seu alcance pode arrinconar e mesmo destruír aos seus obxectivos. Algunhas persoas sufriron posteriormente duras medidas represivas cando foron detidas ou extorsionadas polos Grandes Xurados, investigadas etc. pero con todo, o tremendo dano causado a esas empresas é innegable e en moitos casos, irreparable.

A publicación deste texto non podía chegar en mellor momento, a apenas un día de cumprirse o aniversario da morte do activista antiespecista Barry Horne, e gustaríanos adicarlle isto á súa memoria, e á memoria de todas as compañeiras e compañeiros que morreron loitando por un mundo sen gaiolas. Por Barry, por Jill, por todxs. Polxs que sufren o cárcere por ir máis alá das palabras e polxs que aínda seguen por ahí e non cesan.

Para ler ou descargar o texto:

captu

Nova edición: “Que ten de malo a enerxía renovable? 10 cousas que as ecoloxistas necesitan saber acerca da enerxía renovable”

Portada galego blogsCada vez que tentamos poñer sobre a mesa as nocividades implícitas nas denominadas “enerxías renovables” ou “enerxías limpas”, atopámonos a miúdo cunha cerrazón estrita ao redor do tema que apQue ten de malo a enerxía renovable? 10 cousas que as ecoloxistas necesitan saber acerca da enerxía renovableela a que as formas tradizoais para producir enerxía, baseadas en combustible fósil, son peores e máis destrutivas, coma se iso resolvese a cuestión e de súpeto non fose importante falar dos problemas que conlevan esas enerxías “ideais” só porque o modelo co que levamos toda a vida (e cuxa única alternativa concebible na visión de túnel de moitas persoas parece ser a enerxía renovable) é peor.

Quen recollímos, traducimos e editamos este texto neste libriño que tes entre as mans somos conscientes de que a dependencia das nosas sociedades con respecto á tecnoloxía e ás infraestruturas que funcionan con distintas formas de enerxía é enorme, xa que especialmente en contornas urbanas (e non só) o abastecemento das nosas necesidades depende enteiramente de redes de produción e transporte que non funcionan con aire. Se eses medios deixasen de funcionar, o impacto sería atroz. Por iso, sabemos que agora mesmo pretender renunciar de súpeto a todo isto só derivaría nunha proliferación de nocividades e nunha gran escaseza. Con todo, non hai que perder de vista o feito de que eses recursos dos que depende a estabilidade deste xeito de vida (que doutra banda a nós parécenos unha auténtica merda inxusta, desigual, cruel e absurda baseada na explotación, a miseria e a opresión) están a esgotarse igualmente, queiramos ou non, e que as únicas “alternativas” que saen á luz están cheas de contradicións e canellóns sen saída dos que parece que é tabú falar sen que alguén resposte de inmediato con que o petróleo contamina máis (e por tanto, a contaminación ou destrución ambiental provocada polas renovables carece de importancia).

Como estamos cansas de atoparnos con este tipo de resposta e falacias dentro mesmo dos propios ámbitos ecoloxistas ou antidesenvolvistas nos que nos movemos (e por suposto fóra deles), decidimos recoller e traducir esta pequena achega, titulada orixinalmente “What’s wrong with renewable energy? 10 things that environmentalists need to know about renewable energy” (Que ten de malo a enerxía renovable? 10 cousas que as ecoloxistas necesitan saber acerca da enerxía renovable), composto de 10 teses breves que tratan de desmitificar, aínda que de forma concisa, as denominadas enerxías renovables, pero non para apoiar con iso de maneira directa ou indirecta aos lobbies petrolíferos ou ás empresas mineiras, senón para propoñer unha terceira vía de debate onde o menos malo non se acepte polo mero feito de existir algo peor. Porque a nós non nos vale máis paxaro en man que cento voando. Queremos que todas sexan libres, queremos ser todas libres. Por suposto, con isto simplemente queremos introducir unha cuestión que nos parece importante lembrar e manter presente e vixente, pero esperamos que novas lecturas e debates ou propostas saian á boia porque somos conscientes de que con estes 10 argumentos non abonda. Non pretendemos sentar cátedra sobre nada, non somos expertas nin queremos converternos en profesionais, simplemente pensamos que é hora de repensar moitas cousas ao redor das renovables, confundidas a miúdo coa pedra filosofal ou cun elemento de alquimia enmeigado (só así se entende a confianza cega que tantas persoas depositan na presunta inocuidad das devanditas fontes de enerxía).

O texto foi extraído do blogue Stories of Creative Ecology e editado primeiro en inglés en formato caderno pequeno por Oplopanax Publishing, unha editorial anarquista estadounidense que entre outras cuestións toca temas como a loita contra o racismo e a colonización, loitas feministas ou de xénero, debates ao redor de grandes eventos de protesta, insurrecionalismo, situacionismo e teoría post-esquerda e por suposto, a defensa radical do territorio e a natureza. Desde Distribuidora Anarquista Polaris aconséllovos botarlle unha ollada aos seus materiais, que aínda que están en inglés son en grao sumo interesante. Nós recollemos este texto e reeditámolo traducido a castelán e galego.

Agardamos que vos resulte útil e interesante.

Distribuidora Anarquista Polaris. Outono 2016.

P.D.: Somos conscientes de que para editar isto usamos medios e recursos que dependen desas mesmas tecnoloxías que estamos a criticar (papel, impresoras, computador, enerxía eléctrica…). Asumimos a contradición e non negamos a nosa dependencia dos devanditos medios nin as cousas positivas que podemos obter deles. Simplemente, non cremos que compensen o impacto natural en forma de innumerables nocividades e por suposto, tampouco cremos que por usar unha tecnoloxía concreta esteamos exentas de poder criticala e revisala.

Para ler online/descargar:

En galego:

En castelán:

[Nova Edición] “Droga es racismo: Recopilación de textos de personas no blancas contra las drogas” (colaboración con Distribuidora Peligrosidad Social)

PortadaOla a todes!

Presentámosvos a nosa última edición, realizada en colaboración coa distribuidora anarquista Distribuidora Peligrosidad Social de Madrid. Trátase neste caso dunha compilación de 3 textos recollidos e traducidos do inglés de fanzines publicados no seu día pola distribuidora eco-anarquista, antiespecista e straight-edge estadounidense XWARZONEX (da que podedes atopar máis materiais premendo aquí, obviamente en inglés), e que teñen en común a crítica das drogas coma instrumento de represión e exterminio empregado polos Estados contra a poboación non-branca, así como o feito de estar escritos por persoas que pertencen a ditos grupos étnicos oprimidos.

O fanzine foi editado en castelán, pero podedes atopar xa unha edición nosa en galego dun dos textos presentados no mesmo (ver Nova edición: “Capitalismo + Droga = Xenocidio” por Michael “Cetewayo” Tabor, preso do Black Panther Party). Así mesmo, estamos a traballar en edicións en galego dos dous restantes.

Deixámosvos coa introducción traducida ao galego.
Para descargar ou cotillear online o fanzine, premede aquí.

___________________________

Actualmente, calquera texto ou argumento que critique as drogas, mesmo dentro do propio ámbito anarquista ou antagonista e por suposto fóra del, cando non recibe directamente a burla e a risa acompañadas dunha serie de comentarios bastante desafortunados e ofensivos onde se confunde o rexeitamento ás drogas con ser unha “miñaxoia”, adoita ter como resposta unha evasiva simplona ou unha serie de pretextos que non van á raíz do problema e afrontan o asunto desde unha perspectiva puramente hedonista e individualista que é pouco diferente á que basearía as xustificacións de calquera representante dun colectivo dominante ou opresor para perpetuar e manter os seus privilexios, e que é residuo da mentalidade liberal que nos ensina a velo todo de forma individual e a non buscar a orixe dos problemas nunha realidade material colectiva.

Para as persoas que colaboramos para seleccionar e traducir os textos aquí presentados e para editar este material, é fundamental buscar o xerme de toda a problemática das drogas nxs mesmxs que se colgan a medalla e preséntanse como os seus maiores inimigos. Falamos dos Estados e os seus policías, dos xuíces e fiscais e as súas prisións, dos exércitos imperialistas que colonizaron terras indíxenas e séculos despois continúan oprimindo a eses pobos, pero sobre todo, das propias condicións nas que nos atopamos, as dunha vida insoportable, onde o único xeito de manter o ritmo e a cordura é usando as drogas para producir estímulos artificiais (xa que a realidade que nos rodea está baleira de motivacións) ou para adormentar os nosos sentidos, os sentimentos e o subconsciente evitando así facernos demasiadas preguntas. Se rexeitamos os tóxicos deste sistema e centrámonos en manter a mente clara, só nos queda unha opción, a resistencia, enfrontarnos a todo aquilo que nos desilusiona e entristece, que nos mata, que nos escraviza, a nós e axs que están ao noso ao redor (e en todas partes). Por iso, para analizar e criticar as drogas hai que analizar e criticar este sistema, xa que son realidades na nosa opinión intimamente relacionadas e inseparables.

Este material pretende ser unha achega nese sentido, en concreto para axudar a atopar nexos entre a loita contra as drogas e a loita contra formas de opresión como o colonialismo ou o racismo, tentando ofrecer textos inéditos ata agora en castelán (ata onde nós sabemos) onde a crítica das drogas entrelázase con outras críticas interseccionais á loita contra este sistema e as súas estruturas de poder. O que pretendemos é contribuír á crítica e deconstrucción da cultura da intoxicación e os seus mitos desde distintos enfoques, para que todxs poidan analizar a función das drogas nas súas comunidades ou colectivos e reflexionar para superar esa relación, a cal sempre é de dependencia, en maior ou menor medida, e por tanto insana e contraproducente. Agardamos acadar o noso obxectivo.

Nota: Neste fanzine inclúense textos onde militantes de raza negra ou de pobos indíxenas falan sobre o impacto devastador das drogas nas súas comunidades. Quen editou este material somos dúas persoas brancas que vivimos en Europa. Por iso, cremos oportuno aclarar que ao traducir e publicar os seus textos non é a nosa intención representalas, caer en posturas paternalistas ou apropiarnos da loita desas persoas nin nada semellante. Ao contrario, pretendemos con isto axudar a darlles máis visibilidade e voz e deixar que sexan esas mesmas persoas as que falen e conten a súa historia, a cal agradecemos e valoramos que contasen a pesar da represión e a censura.

Os colectivos editoriais

Distribuidora Anarquista Polaris
Distribuidor Perigo Social

Nova edición: “Afundir a frota” de Rod Coronado

Portada blogsXa fai uns cantos anos, no número 9 da revísta Sombras y Cizallas (unha publicación antiespecista e antiautoritaria centrada sobre todo na práctica da acción directa ilegal contra a explotación de animais que se publicaba no Estado español) aparecía a versión traducida dun texto de Rod Coronado que aparecera anteriormente en Non Compromise, outra publicación antiespecista neste caso de Estados Unidos, e onde o compañeiro relataba unha acción que levara a cabo en 1986 para deter a caza de baleas en Islandia. Durante aquela acción, Coronado e o seu cómplice lograron afundir 3 dos 4 barcos baleeiros do porto de Reikiavik, e acabaron coa estación baleeira, destruíndo os equipos informáticos e a documentación, e roubando algúns dossieres, ademais de arruinar as instalacións rompendo e esnaquizando canto se atoparon no seu camiño. Como resultado, a caza de baleas non puido producirse naquel ano nin nos seguintes, e hoxe en día aquela acción considérase unha das accións máis potentes levadas a cabo naquel país contra a caza de baleas, xa que estivo a piques de terminar con ese negocio para sempre, e causou unhas perdas económicas incalculables.

O que me leva a reeditalo, ademais de tentar animar unha vez máis á difusión dun texto que me parece apaixoante, é mostrar o que 2 persoas con vontade, determinación e rabia dabondo poden chegar a lograr a pesar de non contar con grandes medios, só coa súa convicción. Trátase dunha historia que nos fala de valor, de humildade e de dúas persoas que fixeron o que había que facer, a pesar do medo e do risco, porque simplemente non podían seguir mirando cara a outro lado, nin tampouco seguir agardando a que outras persoas actuasen por eles, e fixeron aos asasinos pagar caras as súas atrocidades contra as baleas.

Agardamos que este texto fágavos sentir a mesma emoción que nos fixo sentir a nós.

Para ler online ou descargar o fanzine:

En galego:

En castelán: