[Nova Edición] «Movementos Coidadosos: Enfermidade Crónica e Activismo» (Radical Resilience)

Para ler online/descargar a publicación:

Galego
Castelán

Cando falamos de transformar/destruir as estruturas de opresión nas que vivimos, o plano sobre o que se proxecta o devandito cambio xamais debería ser abstracto. Discutir e teorizar sobre a utopía só adquire potencial revolucionario na medida en que se acompaña dunha práctica de ensaio-erro para xerar, aquí e agora, espazos e tempos concretos cuxo centro non sexa a reproducción alienante do individualismo neoliberal senón unha noción do común que rache con todas as formas de illamento coas que esta sociedade nos violenta, divide e trastorna, disfrazando de éxito individual discursos que culpabilízannos por fallar na súa competividade absurda, insensibilízannos e enfríannos.

Antes de ler este texto nunca pensaramos en varias das problemáticas que pon sobre a mesa. Se cadra iso débese a que nin nós nin a nosa contorna de afinidade próxima pasamos por unha enfermidade crónica nin por algunha outra doenza que nos obrigase a retirarnos ou nos volvese dependentes. Con todo, outras das cuestións que se tratan aquí, relacionadas coa falta de accesibilidade para persoas sufrintes ou con necesidades especiais nos nosos movementos, si resoan coas nosas propias vivencias dende outros lugares (por exemplo, o sufrimento psíquico). A vergoña ou o “medo” para amosarnos vulnerables e pedir axuda, as xerarquías informais en relación ao currículo militante de cada cal e a diferente consideración dunhas tarefas respecto a outras (quedando sempre devaluadas tarefas historicamente feminizadas como os coidados e todo o que ten que ver co sostén das comunidades e o traballo reprodutivo) son defectos e carencias graves que observamos nos nosos movementos (aínda que sendo honestes cremos que se están a facer grandes avances nese sentido, o cal acóuganos e aléntanos).

Traducir e editar este texto pretende ser unha axudiña nese sentido, para seguir camiñando cara uns espazos máis seguros para todes, e non falamos aquí desa “seguridade” que se soe confundir con inercia e falsa comodidade, e que polo menos a nós danos noxo. Referímonos a espazos onde, mesmo aceptando os riscos do conflito, poidamos sentirnos segures porque o temor a caer atópese coa confianza en que sempre haberá mans que nos suxeiten e recollan volvéndonos por en pé, que nos entendan nos nosos límites, acompañen nas carencias e valoren nos esforzos, sexan máis ou menos visibles ou espectaculares.

Como dixo unha amiga moi querida: “A nosa patria son os afectos”. Coidemos unhes des outres para sermos perigoses xuntes contra este sistema e o seu mundo.

Distribuidora Anarquista Polaris

[Nova Edición] Desmontando mitos arredor do veganismo e a xente racializada (Sarambi)

Continuando coa nosa labor de traducción e difusión de textos de contido antiespecista pero cunha chave decolonial e non eurocéntrica, decidimos traducir e editar en galego e castelán un texto breve asinado por Sarambi e que nós tiramos do fanzine en inglés «My vegan-edge is anything but white», editado por Warzone Distro.

O texto pretende servir de réplica aos principais argumentos que xorden en resistencia aos planteamentos e prácticas veganas/antiespecistas dentro de espazos decoloniais ou de activismo antirracista, onde ás veces presupoñen que o veganismo é algo branco, colonial, e que polo tanto debe ser rexeitado cando, en realidade, as propias cosmoloxías indíxenas e as relacións pre-colombinas entre moitos pobos indíxenas e os animais non humanos eran, de feito, moi distintas.

Para ler online/descargar (se o imprimides aconsellamos facelo en formato folleto nunha folla A-4, de xeito que ao dobralo vos quede un díptico moi lindo):

Galego
Castelán

[Carteis] «Vinganza! O maior virus: O capitalismo»

Para descargar en PDF para imprimir click enriba das imaxes dos carteis.

Compartimos este deseño para carteis que fixemos con motivo da situación de merda que estamos a vivir.

A nosa intención con eles non é só plantexar a necesidade de dar respostas aquí e agora a este escenario tan insólito no que nos atopamos (xa sexa vulnerándoo puntualmente e con precaución para atacar a domesticación e as medidas de estrangulamiento social e económico ou de militarización e policialización da vida e da rúa que están a introducir coa escusa do virus ou aproveitándoo para tecer redes de apoio mutuo, solidariedade e coidados entre veciñes ou grupos que estean activos no noso barrio ou cidade) senón tamén, e sobre todo, animar a permanecer alerta. A corentena pasará, aos poucos irán reducindo (aparentemente) o seu control e pretenderán que creamos que voltamos «á normalidade», que xa «estamos como antes». Para nós non existe ningún «antes» ao que pague a pena voltar. Por iso, cando isto remate cremos que será urxente atoparnos, falar, apertarnos por moito que o desaconsellen e conspirar, plantexarnos en serio que respostas colectivas podemos dar para evitar ser os pringaos a quen lles pasen a factura, outra vez, dos pratos rotos deste sistema no seu enésimo desastre. En Francia os asasinatos policiais tiveron resposta xa nas últimas noites con ataques a comisarías e enfrontamentos coa policía primeiro nas periferias parisinas e logo noutras cidades como Toulouse, Villefontaine ou Saint-Denis. En Italia as sabotaxes descentralizadas e os saqueos esténdense tamén. En Chile segue habendo quen, coas medidas oportunas, tamén saíron para evitar que o conseguido nestes meses de revolta non se perda na amnesia confinada e manter vivo o espírito da Praza Dignidade. En Bélxica tamén estalaron os disturbios tras o asasinato dun rapaz de 19 anos a mans da policía e hai centos de persoas detidas. En Grecia tampouco pararon os ataques, bancos incendiados e escuadróns policiais golpeados en Tesalónica, Atenas, Patras. En Portugal molotovs contra o Parlamento en Lisboa. En Madrid sabotaxes a inmobiliarias e outras accións… e isto por non falar da folga de alugueiros que se leva a cabo internacionalmente ou as protestas nos cárceres e nos CIE do estado español e do mundo. Nós só pensamos que non ten sentido agardar.

Non queremos animar a ninguén a actuar de forma imprudente coa súa propia saúde ou coa das demais, evidentemente entendemos tamén certa responsabilidade social fronte ao virus e as medidas (de sentido común máis que de «seguridade») que cremos que deberían conlevar dado sobre todo o contexto co sistema sanitario e outros servizos. Só expomos outros posibles xeitos de atravesar esta situación.

Non nos dá medo a crise porque asumimos que levamos nela desde que nacemos. Forcemos as gretas…

[Nova Edición] Votar no es reducir el daño: Una perspectiva indígena (Indigenous Action)

Para ler online/descargar, click aquí.

“As ferramentas do Amo nunca desmontarán a casa do Amo”

– Audre Lorde

Antes de nada queremos aclarar que quen isto traduce é unha persoa branca, nada en Europa, sen relación algunha coa experiencia de formar parte dun pobo indíxena e sufrir colonialismo, ocupación, espolio ou unha política máis ou menos disimulada de exterminio e epistemicidio. A nosa intención, por tanto, non é falar poles indíxenas nin polas persoas racializadas senón, pola contra, tratar de usar os medios ao noso alcance para amplificar na medida do posible as súas voces.

Pola nosa banda, chegamos a un punto no que, para ser sinceires, o que nos importa non é tanto se votas ou non (que ao final é bastante pouco relevante a efectos prácticos e a coherencia parécenos bastante reaccionaria), senón que fas o resto do tempo, con que te implicas e que loitas levas a cabo. Con todo, se hai algo que nos xera repulsión son as persoas que tentan manipularnos para que aceptemos votar ou que nos culpabilizan ou sinalan se eliximos non facelo. Moitas veces cando criticamos, como anarquistas, os fraudes electorais cos que a democracia lexitima e perpetúa o seu dominio, atopámonos con persoas que nos acusaban de tomar a decisión de non votar e de criticar ao sistema electoral desde o noso privilexio branco de persoas europeas con papeis que non terían que enfrontarse á deportación ou a persecución se determinadas formacións políticas chegasen ao goberno. Pasando por alto o inxenuo de pensar que o racismo e a deportación son cousa dunhas poucas formacións políticas especialmente grotescas e non dun sistema enteiro e unha cultura arraigados no colonialismo e o imperialismo, goberne quen goberne (coma se os partidos de suposta “esquerda” non demostrasen tamén a súa capacidade para perseguir a migrantes indocumentades, xustificar e enriquecerse con guerras e construíndo CIEs e fronteiras, non tivesen policía, etc.) estas falacias desconcértannos, especialmente porque a gran maioría de persoas que nos dicían isto son persoas brancas tamén, aínda que visto o visto parece que consideran racista non votar pero en cambio non consideran racista o seu constante paternalismo, o seu rol “portavoz” falando polas persoas racializadas e a súa instrumentalización da opresión que sofre a xente racializada como argumento para defender o voto dun branco no mesmo sistema colonial que oprime a esas persoas. É un fenómeno, canto menos, curioso.

Nós como xa dixemos ao comezo desta introdución non queremos falar poles racializades e indíxenas (tampouco para dicirlles que non voten, ollo) así que para futuras eleccións e en plena corentena pareceunos interesante traducir e difundir este texto des compañeires de Indigenous Action para alimentar o debate e que cada persoa decida. O texto céntrase no contexto estadounidense pero, salvando distancias, a verdade é que nos parece totalmente extrapolable a outros contextos xeograficamente máis próximos. Esperamos espertar a reflexión e sobre todo, alentar á auto-organización e a acción directa sen intermediaries.

[Nova Edición] «Cuerpos Animales, Sujetos Coloniales: (Re)localizando la animalidad en el pensamiento decolonial» (Billy Ray Belcourt)

Ola a todes!

Deixamos a nosa última edición, unha traducción do texto «Animal Bodies, Colonial Subjects: (Re)Locating Animality in Decolonial Thought» de Billy Ray Belcourt. Para ler ou descargar o libriño, clickade aquí.

::

Antes de nada, parécenos importante aclarar dúas cousas:

A primeira, que quen traduce e edita este texto somos persoas brancas que nacemos e vivimos en Europa. Sabemos que partimos de posicións de privilexio con respecto ao autor, e que non temos conexión algunha coa experiencia de ser parte dun pobo ou cultura colonizados. Por iso, non é a nosa intención ocupar un espazo que non nos corresponde, nin tampouco roubar voces indíxenas para usalas de coartada, senón simplemente aproveitar os nosos medios para tratar de amplificar, no posible, esas voces, para que sexan elas as que conten a súa historia.

A segunda, que este texto sae da Academia, en concreto da Universidade de Alberta (Isla Tartaruga, actualmente chamado “Canadá”). Isto xerou algúns debates entre nós sobre se editalo ou non, xa que consideramos que esta non é unha característica neutra, porque pensamos que a Academia é per-se patriarcal, colonialista, racista e clasista. Non pensamos que a súa produción de teoría e discurso poida (nin deba) separarse das estruturas do sistema ao que pertencen as devanditas institucións. Con todo, tamén cremos que, a pesar de todo, de aí saíron e continúan saíndo reflexións e achegas moi interesantes e útiles para diferentes loitas, e ás veces a súa orixe universitaria non nos parece un motivo para non contribuír á súa difusión. Aínda así, queremos facer esta reflexión porque nos cansa un pouco a pedante palabrería técnica que adoita impregnar estes textos.

A intención de traducir e publicar este e outros textos de temática análoga xorde da procura de formas de enfocar o antiespecismo que non partan do discurso eurocéntrico e privilexiado.

Estamos bastante canses do animalismo liberal e das principais correntes do denominado “movemento polos dereitos dos animais”, que non cuestionan as estruturas sociais, económicas e políticas nas que se desenvolve a súa proxectualidade e limitan a súa acción a pintar de verde ou a colocarlle un certificado de “Vegano” ao mesmo sistema capitalista que devasta a terra, coloniza, obriga a emigrar, persegue, tortura, encerra e asasina a millóns de persoas. Tampouco nos interesa seguir lendo os mesmos textos autorreferenciais, que nos pintan como unha especie de elite moral por ser cidadaniños brancos das metrópoles occidentais que levan un “estilo de vida vegano”. Queremos textos que nos interpelen, que nos sinalen, que ataquen os nosos privilexios. Queremos axudar a derrubar a dominación, sobre os nosos corpos pero tamén sobre os de outres. Porque non podemos falar de liberación animal esquecendo que os humanos tamén somos animais que merecen ser libres.

[Edición] Roza e as outras: O papel das mulleres na preparación da revolta armada no campo de concentración de Auschwitz

O ano pasado por estas datas editabamos nun fanzine sinxeliño, coas compas de Abordaxe!, este texto noso en memoria de Roza Robotta, Ala Gertner, Regina Zafirstain e Ester Wajsblum, mulleres xudías que participaron na resistencia clandestina no inferno de Auschwitz-Birkenau.

O pasado 6 de xaneiro cumpríanse 75 anos dende o 6 de xaneiro de 1945, cando as 4 foron asasinadas polos nazis. Isto é unha pequena contribución á súa memoria…

Ler online/descargar picando aquí (versión para lectura online) ou aquí (versión compaxinada para imprimir).

:::

O presente texto foi escrito nun comezo para a web da editorial anarquista Abordaxe! coa intención de dar a coñecer un episodio de resistencia descoñecido para moitas, na nosa opinión debido tanto ao contexto e lugar onde aconteceu (e onde resulta difícil, en principio, imaxinarse unha sublevación armada das prisioneiras) como polo feito de que as súas protagonistas sexan mulleres, eternas silenciadas, invisibilizadas por unha historia escrita por homes que xamáis recoñecerán ás mulleres como suxeitos protagonistas, e moito menos como individuas conscientes capaces de organizarse por sí mesmas para respostar aos seus opresores e loitar polas súas vidas e dignidade.

Agora, decidimos editalo nun formato sinxelo e asequible coa mesma idea, agardando que axude á súa difusión e lectura, e que esta historia continúe inspirando novas esperanzas e novas revoltas.

Queremos agradecer a labor que realizou no seu día Ingrid Strobl, xornalista e activista feminista e anticapitalista, documentando, ordenando e compartindo a historia das mulleres que participaron nos distintos movementos de resistencia que xurdiron nos territorios europeos ocupados polos nazis ou na España franquista, porque permitiunos coñecer moitas voces e fazañas coma esta. Aconsellamos encarecidamente a lectura do libro “Partisanas: La mujer en la resistencia armada contra el fascismo y la ocupación alemana (1936-1945)”.

Queremos dedicar esta publicación, por suposto, á memoria de Roza Robotta, Ala Gertner, Regina Safirstain e Ester Wajsblum, agora que se cumpren 75 anos desde aquel 6 de xaneiro de 1945 no que as catro foron aforcadas en Auschwitz polas SS diante do resto de prisioneiras. Tamén queremos dedicalo á memoria de todas as demais, de todas as mulleres que resistiron contra o fascismo e cuia her-story foi silenciada mesmo polo propio patriarcado “revolucionario”.

Por elas. Por todas

Proxección “The Herd” (O Rabaño)

O vindeiro xoves, 16 de xaneiro, ás 20:00, proxectaremos no CSA Cova dos Ratos a curtametraxe “The Herd” (O Rabaño), realizado pola directora vegana e feminista Melanie Light en Reino Unido no ano 2014. De aproximadamente 45 minutos de duración, foi descrito como a primeira curtametraxe vegana e feminista pola propia directora, que pretende rachar co Referente Ausente, que diría Carol J. Adams*, para mostrar a realidade das industrias lácteas de todo o mundo dun xeito controvertido pero impactante e directo.

A curta contén algunhas escenas de violencia gráfica que poden non ser aptas para todas as persoas. De todos xeitos, trataremos de que sexa un espazo seguro e cómodo para todes.

Agardamos vervos alí!

* Nota: Carol J. Adams é unha autora feminista e vegana que escribiu a obra “La Política Sexual de la Carne” onde relaciona o consumo de carne coa construción do mito da “masculinidade”, e entre outros temas, trata o concepto do Referente Ausente da seguinte maneira: “Detrás de cada prato de carne hai unha ausencia: a morte do animal. A función do referente ausente é manter a nosa “carne” separada da idea de que ela ou el no noso prato foron unha vez un individuo que quería vivir. É manter lonxe a idea de que esa carne era alguén e non algo. O referente ausente funciona de igual maneira na opresión cara á muller e outros grupos desfavorecidos. Na nosa cultura se cosifica á muller converténdoa nun obxecto sexual reducíndoa a un “algo” no canto de alguén que merece respecto. Esta relación entre explotación animal e a cultura patriarcal fai que a miúdo os termos que se usan para designar as partes de animais para consumo sexan intercambiables coas partes do corpo feminino.”

Xornada sobre Saúde Mental e Revolta

Convidámosvos a todes o próximo 10 de xaneiro a partir das 20:00 a unha Xornada sobre Saúde Mental e Revolta no CSA A Cova dos Ratos (C/ Romil 3, baixo, Vigo). Pretendemos que sexa un espazo seguro dende onde reflexionar acerca das nosas cabezas e saúde, as agresións que as atravesan e enferman, e sobre como podemos defendernos, ou tecer redes, para facerlle fronte ao sufrimento que supón a vida nun mundo cuxo núcleo é a dominación, a violencia e a ganancia a través do sufrimento doutras.

As actividades propostas son as seguintes:

– Proxección: “Mundos Tolos”

Mad Worlds” (Mundos Tolos) é un documental realizado polo colectivo audiovisual anarquista Sub.Media e que trata a cuestión da saúde mental dende unha perspectiva anticapitalista e interseccional, que contempla como factores da súa degradación as opresións de clase, raza, xénero… que nos atravesan, propoñendo traballar os nosos coidados en paralelo á resistencia como vía de supervivencia e de defensa contra un sistema que nos esnaquiza.

– Presentación da edición en galego de “Beyond Amnesty” (a cargo do tradutor e editor)

Beyond Amnesty” (Máis aló da amnistía) é un texto dunha rapaza anónima que, escrito cun estilo a medias entre un diario persoal e unha escolma de datos estatísticos e clínicos, analiza, dende a súa experiencia como muller anarquista psiquiatrizada no Reino Unido, a cuestión da autolesión e da degradación da saúde mental nas persoas que habitamos as urbes “primermundistas”.

Despois, haberá debates ou oportunidades para conversar. Agardamos vervos a todes alí!

[Nova Edición] Versión en galego de «Beyond Amnesty»

Para ler/descargar o libelo clickade aquí.

“Por iso hai nas miñas noites voces nos meus ósos, e tamén visións de palabras escritas pero que se moven, combaten, danzan, manan sangue, logo míroas andar con muletas, en farrapos, corte dos milagres do a ata o z, alfabeto de miserias, alfabeto de crueldades… A que debeu cantar arquéase de silencio, mentras nos seus dedos susúrrase, no seu corazón murmúrase, na súa pel un queixume non cesa…”

  • Tirado e traducido de “Descripción” (Alejandra Pizarnik)

Repasando recentemente este texto, tras varios anos desde a nosa primeira lectura, e comentándoo con persoas afíns ou próximas, decatámonos de que para moitas delas, Beyond Amnesty era un completo descoñecido. Algunhas, simplemente, oíran falar del. Outras nin sequera coñecían a súa existencia. Pode ser que se trate dun cambio xeracional, ou de que a critica da psiquiatría oficial, e a politización da saúde mental desde unha perspectiva de loita e liberación, siga sendo para moitas persoas (cada vez menos, pensamos) unha temática periférica ou un tabú. Ou se cadra non é máis que o resultado de camiños diferentes que non chegaron a cruzarse con esa lectura.

En calquera caso, e considerando ademais que ata o día de hoxe non coñecemos ningunha edición en galego, pensamos que era unha boa idea e unha achega interesante a súa tradución e reedición, buscando tamén con iso reactivar a súa circulación e debate.

Escrito nun estilo a medias entre un diario persoal e un florilexio de datos técnicos e referencias estatísticas, Beyond Amnesty pretende ser unha aproximación á escura conexión entre o inaceptable estilo de vida das sociedades capitalistas posindustriais e a autolesión, e, en xeral, o absoluto deterioro da saúde mental das persoas que habitamos nas urbes dos países occidentais. A través das experiencias da autora, o texto disecciona o trauma, a violencia, e o estado de ansiedade e tensión que a atravesan na rúa, nos movementos sociais, nas accións, e a súa visión da rebelión e a (auto)destrución como derradeira escapatoria perante o que describe como “unha sensación política e emocional de estar sitiada, de estar baixo ocupación”.

Avisamos ás lectoras: Beyond Amnesty é un texto que consideramos fundamental e único, pero tamén moi duro, e narra vivencias que poden resultar perturbadoras ou afectar ás persoas receptoras. Son historias que pensamos que deben coñecerse precisamente polo seu potencial para conmover, sacudir e doer, e valoramos o exercizo de empatía ou a curiosidade que te levaron a ter este libriño diante de ti, pero aconsellamos ler con cautela.

Ás que quixeron loitar pero non puideron atopar as forzas.
Ás que loitaron pero perderon, e agora bérranlle ao baleiro pechadas con chave nas soidades insonorizadas da normalidade burguesa.
Ás que agochan cicatrices, e ás que fan das súas cicatrices trincheiras na guerra contra a mercadoría.
A todas elas…

Nova Edición: «Bendita sea la llama… Una introducción anarconihilista a la resistencia en los campos de concentración nazis» (Serafinsky)

Saúdos a todas!

Desde a Distribuidora Anarquista Polaris gustaríanos compartir a nosa nova edición, unha tradución do texto “Blessed is the flame… An introduction to concentration camp resistance and anarcho-nihilism”, que nós saibamos inédito ata o de agora en castelán, e no que o autor, que asina co pseudónimo Serafinsky, explora distintos episodios de resistencia activa dentro dos campos de concentración e exterminio da Alemaña nazi cun enfoque anarquista e nihilista que nos serve para analizar tamén algunhas das inercias, esperanzas e falsas certezas que nos atan e manteñen en albas nas nosas propias loitas contra este miserable presente.

Deixamos a introdución que elaboramos para a nosa edición do texto. Por favor, sentídevos libres de difundir e reproducir onde estimedes oportuno, sempre que sexa con fins non comerciais ou de lucro.

Para ler online/descargar a publicación, premede aquí mesmiño.

:::

Ao ler, escoitar testemuños de sobreviventes ou ver documentais acerca do holocausto nazi, xurdía con frecuencia unha pregunta: Como é posible que todo isto ocorrese sen que ninguén opuxese resistencia? Como conseguiron os verdugos tal nivel de submisión á súa arrepiante mecánica do xenocidio? Profundando soubemos que, en verdade, si houbo resistencia, valente e abundante, aínda que gran parte da súa memoria perdeuse, silenciada polos nazis e as súas represalias. Entón, xurdía outra pregunta, aínda máis difícil de respostar e dixerir: Como é posible que en lugares como Auschwitz ou Treblinka, onde día a día eran asasinadas e torturadas centos senón miles de persoas e todo estaba cuberto pola desesperanza máis atroz, alguén fose capaz de reunir a forza para rebelarse?

O presente texto, que recollemos de Anarchist Library e traducimos a castelán para logo editalo neste libelo que tes entre as túas mans, pretende responder a estas preguntas, e cremos que analizar desde unha perspectiva anarquista e nihilista os principais episodios de resistencia e sublevación contra os nazis permítenos tamén reinterpretar as condicións das nosas loitas no presente e facer autocrítica.

Comparar a nosa realidade coa dunha prisioneira dun campo de concentración nazi pode parecer unha estupidez, incluso unha falta de respecto a quen viviu aquel inferno. Ese, de todos os xeitos, non é o noso obxectivo. En calquera caso, si atopamos un paralelismo fundamental e inquietante: Tanto as que agardaban temblorosas e resignadas a súa quenda para ir á cámara de gas como quen día a día aguantamos esta miseria agardando un milagre (chámese ese milagre a “revolución”, o “progreso” ou un advenemento divino) aferrámonos a esperanzas baleiras para evitar enfrontarnos a unha realidade sobrecolledora e horrible.

Cando en decembro de 2008 un axente de policía chamado Epaminondas Korkoneas asasinou en Atenas ao rapaz anarquista Alexandros Grigoropoulos, de 15 anos, desencadeou unha das maiores revoltas sociais da nosa época. No contexto daquela insurreción, un dos moitos textos distribuídos remataba cunhas palabras que pensamos que paga a pena rescatar para a ocasión: “Non temos ilusións. Non temos ningunha esperanza. Por iso somos perigosos (…) Historia, alá imos”.

Se cadra non foron as esperanzas tenues as que empoderaron a esas condenadas de Birkenau, de Treblinka, de Sobibor, para alzarse contra os seus captores, senón precisamente a falta do seu consolo. Se cadra non foi un programa estruturado de obxectivos a longo prazo o que lles deu a seguridade para lanzarse ao pescozo do seu inimigo a pesar da asimetría absoluta en canto a medios e capacidade, senón un contexto de tal adversidade que toda proxectualidade resultaba en balde ao non saber sequera se chegarían vivas ao día seguinte. Se cadra non son certezas, nin unha garantía de vitoria, o que necesitamos para abandonar esta falsa seguridade e atacar a un mundo que nos escraviza, e que apaga os nosos desexos de prenderlle lume afacéndonos a unha vida na derrota formada por relacións desestruturadas, masas solitarias enfermas de anonimato, vidas mediadas por comodidades tecnolóxicas que non nos fan felices e devastación ambiental, caos climático e escaseza, entre guerras por recursos, espellismos e psicofármacos, senón escoitar aos nosos corazóns e asumir que, independentemente dos nosos actos, xa estamos condenadas. Porque neste inmenso campo de exterminio no que transformaron o mundo, Auschwitz está en todas partes. Está nas fronteiras de Lampedusa e Ceuta e na gran fosa común na que se converteu o fondo do Mar Mediterráneo; Está nas prisións, os psiquiátricos e os CIE onde seguen torturando e esnaquizando ás persoas; Está aquí, agora, nas nosas vidas domesticadas, no medo a saírse da liña, a desobedecer.

Nós non cremos que o nihilismo poida ser convertido nunha identidade nin fagocitado en ningún mercadillo ideolóxico, e por iso cremos que non ten sentido definirnos como nihilistas. Entendemos o nihilismo como un camiño máis de tantos que transitamos en diferentes momentos, e como unha ferramenta máis para a análise e a estratexia que nos permite romper con moitos dos lastres que nos atopamos mesmo dentro das nosas loitas e espazos. Aprendemos desas teorías e críticas, algunhas as aplicamos, outras as refugamos. Aínda así, gustaríanos acabar esta introdución citando a Renzo Novatore no seu texto “Cara á Nada creadora”:

“Viñemos a acender sobre a Terra unha selva de fogueiras, para iluminala durante a noite que precede ao gran mediodía. E as nosas fogueiras apagaranse só cando o Sol descubra maxestoso sobre o mar. Se ese día non debese chegar, as nosas fogueiras seguirán crepitando tráxicamente entre as tebras da noite eterna…”